3 dni w Edynburgu z przyjaciółmi: Stare Miasto, Holyrood i porządny pub crawl

Konsekrowana w 1879 roku, jest to jedna z trzech katedr z trzema iglicami w Wielkiej Brytanii. Bliźniacze wieże, Barbara i Mary, nazwane na cześć sióstr, które je sfinansowały, zostały ukończone dopiero w latach 1913-1917. Pięciominutowy przystanek na podziwianie panoramy przed rozpoczęciem spaceru.

Zamek znajduje się na skale wygasłego wulkanu, która nadała miastu jego kształt, przechowując wewnątrz klejnoty koronne i Kamień Przeznaczenia. Kupno biletu online pozwala ominąć kolejkę do kasy, choć nie do bramy, więc mimo wszystko przyjdź blisko godziny otwarcia o 9:30. Większe grupy powinny rezerwować przez zespół sprzedaży grupowej Historic Environment Scotland, zamiast liczyć na automatyczną zniżkę na stronie internetowej.

Te ogrody znajdują się w osuszonym korycie starego jeziora Nor Loch, zasypanego w latach 1813-1820 po wiekach bycia miejskim wysypiskiem, a w XVII wieku miejscem procesów czarownic przez utopienie.

Wieża w kształcie korony góruje nad panoramą od lat 60. XV wieku, co potwierdza analiza słojów drzewnych jej oryginalnych belek. John Knox głosił tu reformację z tej ambony w 1559 roku, a Thistle Chapel, ukończona w 1911 roku, mieści więcej rzeźbionych detali w jednym małym pomieszczeniu niż gdziekolwiek indziej w budynku. Wstęp wolny, więc to łatwy dodatek, jeśli masz opóźnienie w harmonogramie.

Pomiń pocieranie nosa pomnika Greyfriars Bobby'ego na szczęście - dekada turystów robiących dokładnie to starła brąz do gołego metalu, a miasto poprosiło odwiedzających o zaprzestanie. Prawdziwa historia jest zresztą lepsza, małe miski dla psów i zabawki wciąż pojawiają się jako hołdy w pobliżu grobu, którego strzegł. Nagrobek w pobliżu z nazwiskiem Thomasa Riddella przyciąga fanów Harry'ego Pottera, choć Rowling nigdy nie potwierdziła związku z Voldemortem.

Ten plac był miejscem egzekucji w Edynburgu, przyciągającym tłumy do 20 000 osób. Najsłynniejszą ocalałą jest Maggie Dickson, powieszona tutaj w 1724 roku za ukrycie ciąży, która usiadła w trumnie w drodze na pochówek. Pub w pobliżu wciąż nosi jej imię.

To oficjalna rezydencja monarchy w Szkocji, a Maria Stuart mieszkała tu podczas najmroczniejszej sceny w swojej historii: jej sekretarz David Rizzio został dźgnięty 57 razy w jej prywatnych komnatach w 1566 roku przez grupę lordów pod wodzą jej własnego męża. Pokoje reprezentacyjne i ruiny opactwa wypełniają pełne 90 minut.

Nie mylić z episkopalną katedrą z pierwszego dnia, to katolicka siedziba arcybiskupa St Andrews i Edynburga, podniesiona do rangi metropolitalnej w 1886 roku. Krótki przystanek przed lunchem.

Zegar na wieży spieszy się o trzy minuty od 1902 roku, utrzymywany w ten sposób celowo, aby podróżni nie spóźniali się na pociągi na stacji Waverley poniżej. Jest ustawiany na właściwy czas tylko raz w roku, w sylwestra (Hogmanay).

Otwarty w 1889 roku, ten neogotycki budynek z czerwonego piaskowca był pierwszą na świecie galerią portretów zbudowaną w tym celu, sfinansowaną przez właściciela gazety The Scotsman. Malowany fryz w Wielkiej Sali przedstawia wieki szkockich twarzy, od Roberta Burnsa po Marię Stuart, a wstęp jest wolny - dobry plan awaryjny na deszczowe popołudnie.

Wstęp wolny pozwala zobaczyć dzieła Tycjana, Raeburna i słynnego „Jazdy na łyżwach” Raeburna, jednego z najczęściej reprodukowanych obrazów w Szkocji, wszystko w budynku na tyle kompaktowym, by zwiedzić go w wyznaczone dziewięćdziesiąt minut, bez zmęczenia muzealnego, które pojawia się w większych kolekcjach narodowych w innych częściach Europy.

Pod numerem 6 przy Charlotte Square znajduje się oficjalna rezydencja Pierwszego Ministra od 1999 roku, wewnątrz georgiańskiej zabudowy Roberta Adama. To miejsce pracy, a nie muzeum, więc to tylko spojrzenie z zewnątrz w drodze powrotnej.

Wstęp wolny zapewnia dwie godziny z prawdziwym przekrojem: kilka średniowiecznych szachów z wyspy Lewis, wyrzeźbionych z kłów morsa (muzeum posiada jedenaście w swojej kolekcji), znajduje się kilka galerii od owcy Dolly, pierwszego sklonowanego ssaka na świecie, zakonserwowanej tutaj od czasu jej śmierci w 2003 roku. Na tyle duże, że rozdzielenie się i spotkanie przy wejściu działa lepiej niż pozostanie jako jedna grupa.

Ten płaski, wysadzany drzewami park na południe od Starego Miasta to miejsce, gdzie ogromna część szacowanych 65 000 studentów Edynburga spędza wolne popołudnia, piknikując, grając w piłkę lub po prostu przechodząc w drodze na wykłady. Spokojniejszy zielony odcinek po dwóch intensywnych porankach w muzeach i katedrach.

Lokalna legenda datuje grę w golfa w tym miejscu na 1456 rok. Dwa kluby, które wywodzą się z tego terenu, są wystarczająco stare: Royal Burgess (1735) i Bruntsfield Links Golfing Society (1761). Krótkie pole do pitch-and-putt wciąż działa tu do dziś.